Punta de vacas 4-05-1999 Silo
We zijn hier opnieuw!
We zijn hier in deze viering
omringd door enige vrienden
die aanwezig waren vanaf het begin zelf
van onze activiteiten
en ook zijn we in gezelschap van anderen
die ons sinds recentere tijden
vergezellen in deze moeilijke taak van vermenselijking
in een wereld die, in tegenovergestelde richting van onze aspiraties,
zich van dag tot dag ontmenselijkt.
Anderzijds
en met het oog op enigen van de aanwezigen
die niet beschikken over een geschikte versie van onze werken
en van ons ideeëngoed,
geloven we dat het volkomen terecht is
om voor hen enkele punten uit te werken
die hen, al hoewel buitensporig vereenvoudigd,
een ruw beeld kunnen geven van de feiten
die oorsprong gaven aan deze denk en doen stroming
die publiekelijk en voor de eerste keer tot uiting kwam,
op deze zelfde verlaten plek,
vandaag dertig jaar geleden.
Het was het decennium van de jaren '60.
De barbaarsheid van de tweede wereldoorlog was al voorbij
en reeds lange tijd
vond in enkele delen van de wereld een groot proces van economische wederopbouw
en sociale herordening plaats…
toch
duurden de gewapende conflicten voort,
breidden de honger en de ongelijkheid zich uit in grote delen van de wereld
en de vernietigingscapaciteit groeide tomeloos.
De wereld was bipolair geworden
en in beide blokken predikte men
dat de wapenwedloop nodig was om de agressie van de tegenstander te vermijden...
Aldus de situatie,
werd de aardbol verdeeld tussen ideologieën
die in de positie waren om als
instrument van overheersing te fungeren
maar die niet in de conditie waren om het
historische moment te begrijpen waarin zij zich bevonden
en al helemaal niet om het proces te begrijpen waarheen zij meegesleurd werden.
De crisis van beschaving die in die tijd tot uiting begon te komen was, evenwel,
geen origineel fenomeen
maar de simpele continuering en verheviging
van dezelfde factoren die hadden bijgedragen aan het voortbrengen
van de monsterlijkheden en de wereldwijde rampen.
In dat klimaat van algemeen onbehagen
stormen de jeugdige fenomenen van die tijd binnen
waaronder men een kleine groep kan rekenen
die begint in deze streken
en die zich alsmaar uitbreidt naar steeds verder gelegen punten.
Deze groep kan zich niet vrij uiten
omdat reeds in die tijden de dictaturen elkaar beginnen op te volgen
en wanneer de militante activiteit van haar leden
hen brengt tot de noodzaak hun standpunten aan grotere groepen mensen te communiceren,
begint het conflict los te barsten
dat daarna leidt tot gevangenis en deportatie
van vele jongeren aan wie we ons op dit moment zouden willen herinneren:
dappere jongeren in Chili en Argentinië
die tenslotte in ballingschap deze beweging in wording ontwikkelden.
We willen ons ook speciaal herinneren
aan de eerste leden in Spanje,
Italië en de Verenigde Staten
die op solidaire wijze de ballingen uit die tijd opnamen.
Vandaag zijn verscheidene van die oude vrienden aanwezig
nog steeds verenigd door vele gemeenschappelijke ervaringen…
En voor hen allen, onze warmste groet.
Maar laten we doorgaan met ons verhaal.
Voor het decennium van de jaren '70
begint de organisatie van De Gemeenschap
voor Menselijke Ontwikkeling zich te articuleren…
het gaat om een sociale en culturele groepering
die in het voorbijgaan der jaren
erkend zou worden door de Verenigde Naties.
In die tijd worden reeds de preciesere doctrinaire parameters vastgelegd
en worden de karakteristieken vastgesteld van dit nieuwe type beweging
dat niet meer verward kan worden met de spontane manier van doen van andere groepen,
toen der tijd in duidelijk verval en desintegratie.
Vanaf De Gemeenschap voor Menselijke Ontwikkeling,
dit organisme waarvan het logo gezien kon worden als een driehoek omgeven door een cirkel,
begint de ontwikkeling van een groot aantal culturele clubs,
sociale wijkorganisaties en basisgroepen.
Zo vormt zich langzamerhand deze Humanistische Beweging
die zich uitbreidt door middel van verschillende expressies
die gaan van de alfabetiseringscampagnes
in landen van het Caraïbische gebied en Afrika
tot het werk van sociale gezondheid
waarin dokters, paramedici en medewerkers te werk gaan,
met veel beperkingen maar met grote geestdrift,
op verschillende plekken in de wereld.
Deze Humanistische Beweging
zo verschillend in haar sociale en culturele activiteiten
geeft ook oorsprong aan politieke partijen
die zich beginnen te articuleren in de jaren '80.
En in de jaren '90
bereikt de beweging haar volle conceptuele rijpheid,
definieert zich als Universeel Humanisme
of als Nieuw Humanisme,
en differentieert zich duidelijk van de voorgaande humanismen
waarmee zij geen organische noch ideologische relatie behoudt.
In dit lopende jaar maakt zij zich klaar voor het realiseren
van een complete evaluatie van hetgeen gedaan is
vanaf haar eerste stappen
en beoogt haar strategie te definiëren voor de komende eeuw.
Om ons uiteenzettingsoverzicht compleet te maken zullen we zeggen
dat wat deze beweging uiteindelijk definieert
niet een bepaalde politieke actie,
een sociale actie of een culturele actie is,
als wel een geheel van ideeën en een gedragsstijl.
Als we de meest algemene voorstellen van deze beweging maximaal vereenvoudigen, zouden we kunnen zeggen
dat deze in de eerste plaats de plaatsing van de mens
als centrale waarde en zorg bevordert,
zodanig dat niets boven de mens staat,
noch dat een mens boven een andere mens staat.
Ten tweede,
bevestigt zij de gelijkheid van alle personen
en werkt daarom voor het overtreffen
van de simpele formaliteit van gelijke rechten voor de wet
om vooruit te gaan naar een wereld van gelijke kansen voor iedereen.
Ten derde, erkent zij de persoonlijke en culturele diversiteit
en bevestigt daarom de eigen karakteristieken van ieder volk
elke discriminatie veroordelend die plaats vindt
om redenen van economisch, raciaal, etnisch en cultureel verschil.
Ten vierde, beschermt zij iedere tendens tot ontwikkeling van kennis
boven de beperkingen die het denken worden opgelegd
door vooroordelen die als absolute of onveranderlijke waarheden zijn geaccepteerd.
Ten vijfde, bevestigt zij de vrijheid van ideeën en overtuigingen
en, ten laatste, verwerpt zij iedere vorm van geweld
waarmee niet alleen het fysieke geweld als enige factor bedoeld wordt
maar ook het economische geweld, het raciale geweld,
het religieuze geweld, het morele en het psychologische geweld
als dagelijkse gevallen die diep geworteld zijn in alle regionen van de wereld.
Deze voorstellen om de mens als centrale waarde te beschouwen,
de gelijkheid van kansen voor iedereen te bevorderen,
de diversiteit te erkennen en zich te verzetten tegen iedere discriminatie,
de vrijheid van gedachte te beschermen
en tegen iedere vorm van geweld te strijden,
karakteriseren ons denken en onze daad in de meest algemene aspecten.
Tegelijkertijd zullen deze voorstellen vorm geven aan een levensstijl
en een manier van relatie van hoogste morele waarde, die tot uiting gebracht kan worden in deze zin:
"Behandel anderen zoals jezelf behandeld wilt worden!"
Ten Slotte,
dient als determinerende factor van ons gedrag
de deelname in alle gebieden benadrukt te worden
om de voorheen genoemde voorstellen vooruit te brengen.
Deelnemen in de gebieden van het culturele, het sociale en het politieke
met de grootste energie en volharding waartoe we in staat zijn,
gaat verder dan het zijn van een aanbeveling van onze beweging
om zich te veranderen in een noodzaak van dit kritieke tijdperk waarin we leven.
Het argument dat alles in handen van een oneindig machtig
en gewelddadig systeem is,
dat het succes toebehoort aan de corrupten en de onbekwamen,
moet, in plaats van reden tot aanvaarding
van onze conditie van vernederde en onderworpen mensen,
veranderen in een fundamentele stimulans om de staat van de publieke zaken te veranderen.
Anderzijds benadrukken we ook de dimensie van het uitsluitend persoonlijke
en van het interpersoonlijke,
die, alhoewel toegeschreven aan de sociale context,
de kern van ons bestaan vormen.
De persoonlijke relaties, vandaag tot het maximum aangetast,
tonen de toename van een doof geweld
waarin het jij en het wij aan het verdwijnen zijn
en waarin het individu, geworpen in de eenzaamheid en de verdwazing,
al geen uitwegen meer vindt.
Op dit terrein moeten we opnieuw bevestigen
dat iedere mens het recht heeft zich vragen te stellen
over de zin van het leven, over de liefde, over vriendschap…
over alles wat te maken heeft met poëzie
en de grootsheid van het menselijk bestaan
en dat een domme en kleingeestige materialistische cultuur
probeert te kleineren, alles met zich mee sleurend naar de antiwaarden en de desintegratie.
En in deze situatie waarin we moeten leven
erkennen we de voorlopige triomf van de cultuur van het antihumanisme
en kondigen we de mislukking van onze idealen af die niet in vervulling zijn gegaan.
Maar de overwinnaars van vandaag zijn niet verzekerd van de toekomst
want een nieuwe spiritualiteit
begint zich te uiten in de hele wereld:
het is niet de spiritualiteit van het bijgeloof,
het is niet de spiritualiteit van de intolerantie,
het is niet de spiritualiteit van het dogma,
het is niet de spiritualiteit van het religieuze geweld,
het is niet de zware spiritualiteit van de oude tafelen noch van de versleten waarden;
het is de spiritualiteit die ontwaakt is uit zijn diepe slaap
om opnieuw de mensen te voeden in hun beste aspiraties.
Als we vandaag ons falen moet afkondigen,
moeten we ook een nieuwe beschaving aankondigen die aan het ontstaan is,
de eerste planetaire beschaving van de menselijke geschiedenis.
En daarom zullen de crises die plaats vinden
en nog zullen plaats vinden in een nabije toekomst,
ondanks hun tegenspoed,
dienen om deze laatste etappe van de menselijke prehistorie te boven te komen…
en een ieder zal weten of hij wel of niet besluit deze verandering te vergezellen
en een ieder zal begrijpen of hij wel of niet
een diepe vernieuwing van zijn eigen leven zoekt.
Op deze dertigste verjaardag die we vieren,
wil ik de warmste groet doen aankomen
bij onze honderd duizenden vrienden in de wereld,
terwijl ik broederlijk degenen groet
die ons hier vandaag vergezellen.
Vrede, Kracht en Vreugde voor iedereen!
Ook voor jou Vrede, Kracht en Vreugde!